bir şeyi var bu şehrin kışın,
çeken.
belki yabancılığından,
belki soğukluğundan,
belki yalnızlığından.
ankara
biraz daha attila
ben değiştim biliyorum hem sakal bıraktım
şiirlerim kül rengi bulutlar gibi uçuyorlar
--
vay anam vay
sen ne dersin istanbul
sen garip bir şair olsan söyle ne halt edersin
--
ama izmir...
"Ama İzmir... İzmir'de hayat beklenmez, kovalanmaz da. O zaten sizinle beraberdir. Ufkun ötesini muştulayan bir deniz vardır. Mutlulukla dolu, sakin bir sevişmenin tadındadır körfez. Körfez vapurlarının sakin gidişinde hırslarınız yok olur, kovalamayı bırakırsınız, hatta martılara gevrek atacak kadar iyilikle dolarsınız. Ne varsa bu şehirde, bayatlamış vapur çayı bile nektar olur. Hafta sonları denize doğru bir göç başlar. "Ey hayat, biz Çeşme'ye gidiyoruz sen de arkadan gel" der. İzmirliler muzipçe. Ve ne gariptir ki hayat, uslu bir çocuk gibi onların peşinden gider. ''
--
cemal süreya
sheep spirit
The concept of two people living together for 25 years without a serious dispute suggests a lack of spirit only to be admired in sheep.
--
A. P. Herbert
işte ben
Hep o eski deniz özlemiydi onu
Kentin oyalayan sokaklarından
Yaşam yorgunluklarının sonu
Güney kıyılarına atan.
Denize bakmak adına
Güneşde ürpertilerle yatan
Üşümüş, silik anılarına
Gülen denizi baktıran…
--
kaçak – özdemir asaf
